FokkerEnZo - WPMU

Betrokken voelend en als familielid was ik getuige van de 4 mei herdenking 2006 in Laren.
Het leven is soms net als een boom.
Door omstandigheden heeft onze familieboom een jonge tak verloren.
Een tak wreed afgebroken in de familie waar ik toe behoor.
De boom groeit door, het leven ook.
Takken kunnen afbreken, de boom is gegroeid.

.

Stilte

Dodenherdenking een eerbetoon aan degenen die zich hebben ingezet of moesten inzetten voor ‘het Vaderland’. Na een korte toespraak van de burgermeester bij het monument van de 2 verzetstrijders in Laren, gefuseerd aan bijna het einde van de oorlog, 1 minuut stilte om de gebeurtenissen van weleer te herdenken. Het was muisstil.

Stille trom

De herdenkingsstoet vertrok met stille trom richting ‘de Brink’ in het centrum. De meeste mensen die in het Centrum met hele andere dingen bezig waren hielden uit respect stil en gingen staan.

Voor het eerst in de geschiedenis

De burgemeester hield bij de herdenkingsplaats een tweede korte toespraak. Dit jaar werden eindelijk voor het eerst in de geschiedenis ook de Indië gangers officieel herdacht, die gesneuveld zijn. Ook mijn oom Graddus, die ik wel had leren kennen en zo jong is omgekomen tijdens zijn verplichte diensttijd. Zo dichtbij zijn verlof, terug naar huis. Zo ver is het niet gekomen.

In zichzelf gekeerd

De klokken van de kerktoren sloegen. ‘The Last Post’ werd geblazen en twee minuten stilte werd in acht genomen. Starende in zichzelf gekeerde mensen, terug naar de tijd, hoe het was, of had kunnen worden.

Verzorgd

Voor familieleden wat moeilijker ter been, waren zitplaatsen geregeld en zij waren al op de plaats van de kransleggingen aanwezig. Mijn vader (Jan) was ook benaderd voor de herdenking. Zijn gezondheid liet (nog) niet toe dat hij erbij aanwezig kon zijn.

Hoe anders had

De kransen werden gelegd en dit jaar dus ook voor het eerst officiëel voor oom Graddus en nog iemand die zo ver weg gesneuveld is. Oom Ton en een familielid van de andere gesneuvelde soldaat uit Laren hadden de eer dit te mogen doen. Gedachten hoe het anders had kunnen lopen in dit leven. De melodie van het lied van Herman van Veen ging door mijn hoofd ‘Als het net even anders was gegaan’. Even stilstaan bij het moeten aanvaarden dat sommige dingen gaan of gegaan zijn zoals ze gaan. Een moment om bij de oude wonden stil te staan.

Verslagenheid

De oude verslagenheid was er weer even. De boosheid, de vraag waarom? Het leven is net als een boom. Takken breken soms en de boom, de boom groeit door.

Klik voor grotere foto’s op de tab foto’s bovenin het weblog
Foto’s Erik-Jan, tekst bewerkt Anja.