Klik op een afbeelding voor vergroting

Verhuisdienst

Zondag waren Erik-Jan en ik(anja) er samen om de meeste spullen mee te nemen en weer op z’n plek in hun eigen huis te zetten. Het viel mee hoor. Zoveel was er nu ook weer niet te verslepen.

Ria heeft na drie maanden de tent stofvrij gemaakt. De planten en de post heeft ze  in de tussenliggende tijd bijgehouden. Erik-Jan heeft de kanarie in leven gehouden.

Welkom thuis

En vandaag, de grote dag. Taart in huis gehaald, kamer versierd en zo rond elven kwam het stel binnen stiefelen. Alsof ze nooit weggeweest waren. Beiden weer in hun eigen stoelen. Welkomst kaarten, een taart van de buurtjes, bezoek van de buurvrouw, telefoontjes. Ook ik moest even bellen aan het eind van de dag, was toch wel even razend nieuwsgierig, hoe het gegaan was. Want ja, zelf weer voor je brood zorgen en andere hapjes is toch even anders als dat het op een presenteerblaadje gebracht wordt en de spulletjes weer opgehaald worden.

Einde LAT relatie

In elk geval het gaat goed. Wel moe van de afgelopen dagen en de spanning en de drukte. Volgens Jo zouden ze het vandaag dan ook niet laat maken. Het zal vreemd zijn voor het stel. Ze liggen weer in dezelfde slaapkamer. Het LAT verhaal is ten einde.

Tot zover de mededelingen en belevenissen van Jan en Jo tijdens hun verblijf in ziekenhuis en verzorgingshuizen.

Santiago de Compostela

Ria start volgende week met wandelen vanaf Pamplona naar Santiago de Compostela. Erik-Jan heeft het vorig jaar al gedaan, en is gestart vanaf Frankrijk en Anja? Die wordt al moe als ze eraan denkt! Die is erg tevreden achter haar computers en af en toe op stap met vriend en camper.

Zin om mee te gaan?

Ze ramt al vroeg op de deur bij Jan en Jo. Hebben jullie zin om mee te gaan? We gaan op excursie naar de bakker en wel nu. Plassen en jas aan! De bewoners, 6 in totaal, in ganzenpas naar de (banket)bakkerij. Ze hebben genoten! Deeg maken, vervolgens gaat dit op enorme platen in de oven. Eenmaal gebakken en afgekoeld, komt het personeel in actie. Ieder heeft een eigen taak.

Moordend tempo

De één spuit er pudding in, de ander slagroom, weer een ander was voor het fruit en eentje voor de poedersuiker, om enkele handelingen te noemen die bij het opmaken van gebakjes horen. Dit gaat in een moordend tempo. Vervolgens zijn de taartjes klaar om naar de winkel te brengen.

Presentatie

De hele optocht van bewoners en hulpen erachteraan. In de winkel vertelt de bakker hoe de gebakjes gepresenteerd worden. Uitleg over het bakken van brood. Dit wordt ook in eigen bakkerij gemaakt, maar een dorp verderop.

Proeven

Als sluitstuk, natuurlijk koffie en taart proeven, verser dan vers. Ze hebben genoten. Ik ook trouwens, van het hele verhaal. Leuk en lief toch, dat een staigaire op haar vrije dag haar andere werkzaamheden wil tonen aan de bewoners?

Pootje

Het pootje van Jo gaat goed. Ze vertelt dat ze al een half uur kan lopen. Ze waren vandaag samen buiten op pad. Een rode kleur op wangen en neus. Het ziet er gezond uit. De dagen worden afgeteld dat ze naar huis gaan. Spulletjes die ze niet meer denken nodig hebben worden al meegeven. Ja, meid, het is hier hartstikke goed, maar thuis in onze eigen bedoeninkje is beter.

Klik voor vergroting

‘s Middags is het tijd voor familie en vrienden. Koffie gebak, hapjes en gezelligheid met heuse gastvrouwen, die de aanwezigen op een aangename manier verwennen.

Ditjes en datjes

Moederhonden die nog veel moeten leren. Garfieldfilm met poppetjes, met mensen, of als tekenfilm, uhh ja, weet ik niet hoor. Overlopende badkamers en waterballetten, Preston Palace, de tijdelijke verblijfplaats die getoond wordt aan familie die deze nog niet gezien hebben. Een kleine foto impressie hieronder.

Klik op afbeelding voor vergroting

Vind je het ook leuk om te komen en hebben we je vergeten te bellen?
Je kunt tot maandag aangeven of je aanwezig bent in het reactievak onder dit bericht.

Vader Jan stond woensdag om 6.30 al behoorlijk nerveus naast het bed van Jopie. Opschieten, je moet naar het ziekenhuis. Hij had er al een aantal dagen geen rust van. In elk geval, ze had nog tijd genoeg om zich aan te kleden. Het taxibusje zou haar om 9.00 uur komen halen.

Cirkelzaag

Net als de vorige keer zou Ria vanuit Tuitjenhorn naar het ziekenhuis gaan om samen de orthopeed te bezoeken. Foto’s goedgekeurd en de cirkelzaag(daar lijkt het apparaat op) kwam te voorschijn om het gips eraf te halen.

Praktijk

En hoe nu verder, vraagt de arts. Moeder Jo had zo gedacht dat het allemaal heel makkelijk zou kunnen thuis. Nou, zegt de arts, dat zeggen ze allemaal, maar de praktijk valt vies tegen en dat weet ik uit ervaring als arts.

Overtuigingskracht

Ria neemt het roer over en samen met de arts weten ze moeder te overtuigen dat er toch écht meer hulp nodig is, zowel voor de huishouding als voor vader Jan. En voor allerlei praktische andere zaken. Moeder Jo is een doordouwer, dat weten we allemaal, dat is op veel punten bewonderenswaardig. Op sommige punten moet er tegenwoordig wat bijgestuurd worden.

Doorbijten

Terug naar het ontgipste pootje. Moeder dacht zo weer verder te kunnen lopen. Dat viel even vies tegen, zonder de steun van het gips. Daarbij natuurlijk ook de pijn en de angst, dat ze zou kunnen vallen.
Jo zou Jo niet zijn als ze zichzelf daar niet doorheen zou bijten. In elk geval, toen ik(anja) vandaag in Lelypark op bezoek kwam, ging het al een stuk beter. Ze loopt alweer zelfstandig achter de rollator van de kamer naar het toilet.

Spanning

Met vader Jan gaat het door de spanning van de afgelopen dagen wat minder. Praten gaat moeizamer en koffiezetten wat we normaal saampies doen, lukt ook niet helemaal zoals het de afgelopen tijd ging. We weten waar het aan ligt, het zal weer goed komen. Dat komt het gelukkig (tot nu toe) altijd.

Naar thuis

Ze willen beiden enorm graag naar huis, ondanks dat ze het in Lelypark enorm naar hun zin hebben. Thuis is thuis met hun eigen spulletjes en gedoetjes en buurtjes. Zoals het er nu uitziet gaat het 19 april gebeuren. Jo haar been heeft dan nog wat tijd om aan te sterken. En Ria en wij hebben de tijd om extra zorg te regelen die nodig is.

Ditjes en datjes

Zet je tas maar niet op de grond, allemaal vellen van moeder Jo liggen er.
Ik kreeg het gips niet mee, te vies om aan te pakken, zeiden ze in het ziekenhuis.
Hier neem nog een stuk cake.
Drink je koffie op! Pardon? Ik heb geen looien pijp in mijn keel.
Alle bewoners trakteren hier als ze jarig zijn. Zo! Dat is dus bijna elke dag taart en drank!

Vanmiddag op bezoek geweest bij het stel. Ze zaten saampjes (hoe kan het ook anders) aan de krantentafel te lezen en waren in gesprek met een dochter van een andere bewoner.

Roerig lopen

Moeder Jo loopt weer achter de rollator. En ik(anja) was verbaasd dat het al zo goed gaat met lopen. De enkel lijkt weinig problemen te geven. Moet er wél bij vertellen dat het gips er nog omheen zit. Ze heeft een veilige steun. Het lijkt wél of ze wat meer moeite heeft met haar evenwicht. Het ‘roer’ recht houden kost enige moeite. Met deze vooruitgang zie ik ze over niet al te lange tijd weer thuiskomen. Niet teveel op de zaken vooruitlopen, volgende week moet ze weer voor foto’s en mag het gips er misschien af.

Ouwe Fok

Samen met vader Jan in de keuken koffiezetten, daar geniet dit kind van. Dat vindt ze gezellig en knus, een beetje met haar vader ‘studderen’. De vader waar ze als kind vaak mee overhoop lag, die lijkt niet meer te bestaan. Héél soms, als ik hem prikkel, wil hij nog weleens fel naar me uithalen, dat gaat echter nooit meer over mij of mijn gedrag, maar meer over hoe hij tegen de wereld aankijkt. Daarover verschillen we nog steeds van mening. Dat zal zo blijven en ook daar geniet ik van. De ‘ouwe Fok’ zoals ik hem dan noem.

Sporen van vorig lijk

Vanmiddag heb ik aan het stel verteld hoe we de kamer van het eerste verzorgingshuis aantroffen waar moeder Jo toen nog zou belanden. De ‘sporen van het vorige lijk’ nog aanwezig. Bloed op de grond, bloed op het tafelblad en bloed op het tafelpoot. Niet schoongemaakt. De staat van de kamer, waar we als kinderen op niet al te tactische wijze opmerkingen over gemaakt hebben tegen het personeel. Woedend waren we. Machteloos en radeloos. Nou ja, voor moeder daar aankwam was het bloed in elk geval opgeruimd. De service van dat huis heeft nog vele steken laten vallen.

Ongevraagd advies

We hebben mogen meemaken hoe zorghuizen kunnen verschillen. Jammer dat het moeder Jo overkomen is. In elk geval, kunnen we hier ook weer over meepraten. Voor degenen die dit lezen…,wees gewaarschuwd en heb je de mogelijkheid om te kiezen…, overtuig je ervan dat je in een goed huis terechtkomt! Zo niet, stel alles in het werk dat je zo snel mogelijk overgeplaatst wordt.

Ditjes en datjes

Leuk, moeder Jo had wat foto’s van de kleinkinderen van tante Hen en Ome Jan, alsof ze zelf de oma was. O ja, tante Hen, ik heb de kaart gelezen. Top om met je kleinkinderen te kunnen ravotten. Spieren alweer hersteld?

Politieke verwikkelingen: Deze dame heeft besloten met hoofddoek te gaan stemmen. Ik zag de ogen van mijn vader oplichten, grijns… hij hield zijn mond. Er volgde daarna een aardige discussie, mogen mensen dan straks ook niet meer met een kruisje om hun nek lopen? Is het echt al zo lang geleden dan Nederlandse vrouwen met een hoofddoekje de straat opgingen om hun haar in de plooi te houden en ook voor Nederlandse mensen een hoofddoekje niet vreemd was? Waar gaat het ophouden? Nu ga ik het over politiek hebben en daar is ‘de Lappenmand’ niet voor bedoeld.

De kamers beginnen er wat huiselijker uit te zien, Janet had plantjes meegenomen, fleurt de boel gelijk van op. Ja, het is er hartstikke oké, maar thuis is beter, met je eigen spulletjes, rommeltjes en gedoetjes om je heen.

Op naar de volgende episode!

Spannende dag vandaag. Jo moet voor controle naar het ziekenhuis. Taxi busje geregeld, Ria gaat mee naar het ziekenhuis voor de mentale ondersteuning.

Mis-communicatie

Foto’s gemaakt van de enkel, wachten op de mening van de arts en wat schetst onze verbazing? Jo had twee weken geleden al voorzichtig mogen beginnen met het belasten van het pootje. Over mis-communicatie gesproken! Niemand uit het ziekenhuis die ons daarvan op de hoogte heeft gesteld. Ria heeft telefonisch meerdere malen met nadruk in het ziekenhuis gevraagd, hoe nu verder? Antwoord: Eerst de foto’s afwachten daarna zullen we zien. Nou ja. Beter laat dan nooit zullen we maar denken. Jo weer terug met de taxi naar huis, Ria gaat ‘s middags naar het stel op bezoek.

Hulpdienst ingeroepen

Jo onwijs blij dat ze weer mag lopen, (ze interpreteert het goede nieuws van de arts iets anders dan wij dat doen) heeft direct de hulpdienst (vader Jan) ingeschakeld om haar zelfstandig naar het toilet te helpen. We kunnen ons veel van de blijdschap voorstellen, maar zijn ook bezorgd dat ze zichzelf (en vader Jan) behoorlijk aan het overschatten is.

De verpleegkundigen van deze ontwikkeling op de hoogte gesteld. Die hebben Jo op het hart gedrukt in elk geval ‘s nachts hulp van de verpleging in te roepen en vader Jan met rust te laten. Ze belooft dit te zullen doen.

Blij

Wij (de kinderen) zijn natuurlijk blij dat het been goed aan het genezen is. We maken ons ook zorgen over de eigen-wijs-heid van moeder Jo. Ze zijn zo kwetsbaar, die ouders van ons.

Eigen appartement

Toch voelen we ons best machteloos. Moeder Jo heeft zich in haar hoofd gezet, persé weer terug te willen naar hun eigen appartement. Ik kan me alles bij deze wens voorstellen, en toch heb ik heb zo mijn bedenkingen over wat wijsheid is. Maar goed, wie ben ik om hierover te oordelen?
Hoe zou ik zelf zijn?

Klik op afbeelding voor vergroting

Zoals je ziet, doosje wordt moeiteloos van het nachtkastje gehaald. Dit alles onder wakend oog van Jan.

Klik op afbeelding voor vergroting

Klik op afbeelding voor vergroting

Na de show wordt over het resultaat nagepraat

Placemats

Zoals vroeger én nu allerlei zegeltjes en spaarpunten verzameld werden, kan Jo het niet laten om ook in Lelypark van alles te verzamelen. Dit keer voor de achterkleinkinderen, placemats van de olympische spelen.

Klik op afbeelding voor vergroting

Onderneming
Een groot deel van het vocht wat gedronken wordt, moet ook weer afgevoerd worden. Omdat Jo voorlopig (nog) niet kan lopen of zelfstandig staan, heeft ze beschikking tot een speciale hijskraan.

Klik op afbeelding voor vergroting

Eerst doet een verpleegkundige de ‘sumo’ band om haar buik. Vervolgens met de rolstoel recht voor het apparaat, de verpleegkundige maakt de sumo band aan het apparaat vast, daarna gaat ze achter het apparaat staan om de knoppen te bedienen.

Klik op afbeelding voor vergroting

Jo plaatst haar voeten op de steunen en de verpleegkundige stelt de knop ‘hijsen’ in werking.

Klik op afbeelding voor vergroting

Jo hangt –min-of-meer– onbelast en de verpleegkundige laat het apparaat naar de badkamer rijden, waar zich ook het toilet bevindt.
Wat daarna volgt, is uiteraard privé. Het is een hele onderneming, dit apparaat maakt in elk geval mogelijk dat Jo ‘gewoon’ naar het toilet kan.

Ik(anja) vond het nogal wat om te fotograferen en was verwonderd dat moeder toestemming gaf om deze foto’s op internet te plaatsen. Op mijn, ‘Je weet toch dat de ‘hele wereld deze foto’s kan zien?’ Haar antwoord, ‘Nou en, dat geeft toch niet, het is toch goed om deze hulpmiddelen te tonen?’

Blote dame SP

Ooit was het promotie filmpje van de SP over de dame op leeftijd en de thuiszorg. Deze dame kleedde zich helemaal uit tijdens dit filmpje, omdat door alle wisselende thuiszorg hulpen, ze vond dat ze zich net zo goed voor de heel Nederland kon uitkleden. Persoonlijk vond ik het een heel mooi om te zien én eentje om over na te denken.

Destijds heb ik mijn moeder gevraagd, ‘Mam zou jij dat durven?’ Ook toen was haar antwoord, ‘Waarom niet, het wordt toch met respect gedaan en is toch voor een goede zaak?’ Ik viel zowat van mijn stoel van verbazing. Daar waar ik qua mijn blote lijf behoorlijk truttig in elkaar steek, is mijn moeder veel meer ruimdenkend.

Ballenweer

Na eerst het de weergoden uitgescholden te hebben, toch de angst overwonnen om een glijpartij te maken en op bezoek naar het lappenmand stel. Donderdag moest ik(anja) ook al verstek laten gaan, vanwege het ballenweer. Wat mij betreft gaat het warm water regenen.

Artistiekelingen

Rond de middag-koffie arriveer ik op Lelypark. Het stel zit bij elkaar gehokt in de kamer van moeder Jo. Jan is aan het Mandala kleuren. Voor degenen die het niet weten, vader Jan kan schilderen, tekenen en kleuren. Ik heb zelf twee echte Fokkers aan de muur hangen. Dat moeder Jo engelen geduld heeft met kaarten maken is meer bekend. Het stel heeft  gevoel voor kunst.

Thuiszorg winkel

Ria heeft deze week een grijper en een douche-been aangeschaft in de thuiszorg winkel. Het gips kan onmogelijk nat worden met gebruik van de hoes. En over de grijper… hoeft vader Jan niet zo vaak te bukken als Jo iets op de grond laat vallen. Overigens een enorm handig ding -de grijper- zo’n apparaat wil ik ook wel in huis.

Voortgang Jo

Jo slaapt tegenwoordig op een anti-decubitus bed tegen het doorliggen. Een soort matras waarin luchtbellen op- en uitgeblazen worden. De open gestoten wond van het vorige verzorgingshuis is droog, maaruh… het ziet er best eng uit. De pijnstillers die ze al vanaf de val in het toilet slikt, worden op dit moment afgebouwd.

Racemonster

Op mijn vraag hoe het gaat, uit beide kelen een volmondig ‘best’.  Ze worden dan ook gruwelijk verwend in het huis. Rolstoel loopt niet zo lekker? De klussenman van het huis komt direct met de oliespuit en rent met moeder Jo en al in de rolstoel en paar rondjes door de gangen om alle bewegende delen van de kar goed door te smeren.

Voederen

Brood eten doen ze tegenwoordig elk op hun eigen kamer. Teveel gedoe om de tafel leeg te ruimen, tot verbazing van de verpleging. Warm eten doen ze wel samen  in de grote zaal. Ze hebben met z’n tweetjes een eigen hoekje waar ze dineren. Warm eten kun je het niet noemen, het is behoorlijk luxe allemaal. Met zorg samengesteld en gemaakt door de kok(s).  Elk krijgt een eigen menu, vader Jan eet alles, wat  Jo goed uitkomt. Wil ze b.v. liever een ander toetje, ruilt ze met hem.

Carnaval

Zaterdag kwam  prins Carnaval met zijn gevolg de boel op stelten zetten in het huis. Ze hebben veel plezier gehad. Vandaag is het Valentijnsdag. Ook dat gaat niet ongemerkt voorbij. ‘s Morgens krijgen ze taart bij de koffie.  Het stel vermaakt zich. Dat doet goed.

Rommelen

De korte momenten in de keuken met mijn vader. Samen wat rommelen met koffiezetten en de afwas. Een man die weer blij is dat ze samenzijn en wil blijven zorgen voor van alles. Weet je, ik koester deze ogenblikken.

O, ja, deze sukkelmuts is haar camera vergeten mee te nemen. Volgende keer beter, hoop ik.