FokkerEnZo – WPMU

Lastige tiener

Zal ook iets over mezelf vertellen. Ik ben Anja, de derde op rij van (kleine) Jan en Jo. Geboren op Texel. We zijn naar de ‘overkant’ verhuisd toen ik 9 jaar was en dat heeft een behoorlijke deuk in mijn kinderziel doen oplopen, ik stikte van de heimwee naar het eiland. Volgens mijn ouders was ik een behoorlijk lastige tiener.

Toen ik in wat rustiger vaarwater kwam heb ik een een ernstig ongeluk veroorzaakt met mijn brommertje. De gevolgen waren behoorlijk imposant, een half jaar ziekenhuis, thuis op bed liggen, weer naar het ziekenhuis om letterlijk opnieuw te leren lopen, weer eens een been breken, weer naar het ziekenhuis, thuis opnieuw op bed liggen en nog een keer leren lopen. Na 1,5 jaar kon ik weer werken. Vriend ontmoet, een jaartje samengewoond, vervolgens getrouwd op mijn 22e. Geen kinderen. In 2001 gekozen om met mijn (overmatig) alcoholgebruik te stoppen. Vrij snel daarna in 2002 besloten mijn huwelijk na 19 jaar vaarwel te zeggen.

Ziekenhuistijd(1978/1979), had een hele wand voor de kaarten die toegstuurd zijn, tijdens de lange periode van verblijf daar. Op de achtergrond, Erik-Jan(broer), zal toen een jaar of acht geweest zijn.

Knokken voor recht

26 jaar bij dezelfde baas gewerkt en door een ‘reorganisatie’ is de arbeidsverhouding tot een ernstig arbeidsconflict uitgelopen. Samen met mijn advocaat heb ik de werkgever voor de rechter gedaagd. De zaak heb ik gewonnen. Toch sinds 1 januari van dit jaar(2006) geen (betaald) werk meer voor mijn persoontje. De situatie was inmiddels onwerkbaar voor me geworden. Tegenwoordig houd ik me bezig met heel veel achter de computer zitten (dat zat ik al), nu door al die vrije tijd nog veel meer. Ik vermaak me overigens uitstekend. Helaas heeft het UWV mijn WW-aanvraag afgewezen, op grond van niet genoeg verweer te hebben gepleegd tegen mijn inmiddels ex-werkgever. Ook tegen het UWV loopt een beroepszaak, gelukkig heb ik een rechtsbijstandverzekering óók voor werk en inkomen, dus mocht ik verliezen, dan is het nog geen ramp. Nee heb ik toch al op een uitkering.

Wat ze doet en leuk vindt

Ik woon sinds 2003 in een klein appartement in Alkmaar en heb het enorm naar mijn zin, terwijl ik ook in een kast van een huis aan het water gewoond heb. Voor sommige mensen onbegrijpelijk, dat ik de voorkeur aan mijn huidige bewoning geef. Verder ben ik regelmatig in Leusden te vinden waar mijn vriendje woont.

Uit de hand gelopen hobby’s: computeren, schrijven van korte (ervarings)verhalen, digitaal fotograferen en fotobewerking(natuurlijk op de pc).
Andere interesses: moderne kunst, moderne dans, muziek voorkeuren: Acda en de Munnik, Boudewijn de Groot, Herman van Veen en Sting.

Het rambam oefenen

Mijn vader (Jan) is tegenwoordig een beetje een ‘zorgenkindje’, gelukkig gaat het al veel beter met hem, alhoewel praten nog moeizaam gaat en zijn korte termijn geheugen ook niet al te best is. Mijn ouders zijn in elk geval weer bij elkaar in hun eigen appartement. Het ervarings verhaal kan je vinden door hier te klikken, wel heftig om mijn vader zo te moeten zien, ook heel bijzonder om mee te maken. De angst, het verdriet, de pijn over wat is geweest en niet meer voor de volle 100% terug zal keren, hij beseft zelf ook vaak dat dit zo is.

Afhankelijkheid

De afhankelijkheid van die man, die man, die toevallig wel mijn vader is. Heftig en ook ‘mooi’ zo dicht bij de kern van het leven te staan. Door zijn hersenattaque heb ik ook veel over mezelf geleerd. Situaties waarvan ik dacht, dat zou ik nooit doen/durven, gingen eigenlijk als vanzelf. Vond het ook heel normaal, om als het nodig was in te springen, te helpen met praktische dingen als naar toilet gaan, eten geven, en tranen drogen. Het ergst was zijn (en ook mijn) verdriet in het -gelukkig- tijdelijke verblijf in het verpleeghuis. Het sneed werkelijk door mijn ziel, dat hij daar moest blijven en ik gewoon naar huis ging als ik op bezoek geweest was. Maar goed, voorlopig is hij weer thuis en hij oefent zich het rambam om wat er nog inzit, eruit te halen. Hebben jullie me een beetje leren kennen. Nu mogen jullie.

Groeten Anja